Pevač Bojan Bjelić prisetio se perioda kada je bio deo muzičke produkcije koju je vodio Saša Popović, otkrivajući do sada nepoznate detalje o načinu na koji su funkcionisali ugovori i promocija izvođača u to vreme.

Govoreći o pravnim aspektima saradnje, Bjelić je istakao da su svi izvođači potpisivali unapred definisane ugovore, bez većih odstupanja:

“U pravnom delu… Tada su se potpisivali tipski ugovori koji su bili isti za svakoga. Sa svakim albumom dobijao si šest emisija “Grand šou”-a, šest emisija “Grand parade” i još šest emisija još jedne emisije. To je bio paket koji su dobijali svi, možda je neko dobijao i više, ali to je bio osnovni paket i više nego dovoljan za promociju jednog album”, rekao je prvo Bojan.

On je objasnio da je takav model bio ključan za vidljivost pevača na tržištu, budući da su muzičke emisije u tom periodu imale ogroman uticaj na popularnost izvođača i plasman njihovih pesama.

Bjelić se potom osvrnuo i na pitanje autorskih prava, naglašavajući da je postojala jasna razlika između vlasništva nad pesmama i prava na njihovo korišćenje:

” Ja njima dam pesme koje su… Nisu u njihovom vlasništvu, jer su autorska prava autora neotuđiva dela. Pesme se daju na korišćenje meni kao pevaču ili diskografskoj kući da se izdaju, a autori su dali prava da “Grand” može da objavi i prodaje diskove. Tada su bili popularni ringtonovi, pa su oni imali prava i na prikupljanje tantijema od tih ringtonova”, dodao je Bjelić o saradnji sa Popovićem.

Kako je objasnio, u vreme kada su fizički nosači zvuka i mobilni sadržaji poput ringtonova bili dominantni izvori prihoda, ovakav model saradnje omogućavao je produkciji dodatne kanale zarade, dok su izvođači kroz medijsku prisutnost gradili svoju popularnost.

Njegovo svedočenje osvetljava način na koji je muzička industrija u regionu funkcionisala u tom periodu, ali i pokazuje koliko su se modeli distribucije i promocije muzike promenili sa razvojem digitalnih platformi.